0

verkeersbord

Posted by Barbara van der Dussen on Mar 27, 2016 in gedicht

doodlopende weg, dat zegt het al
tot daar en dan niet meer
voor hij die niet meer rijden zal;
nooit meer in het verkeer

éénrichtingsweg dat is het pas
wanneer we keer op keer
dezelfde kant op gassen
wel heen, maar niet meer weer…

maar in mijn leven graag de hoop
op kruisingen, rotondes
waarbij er niets ten einde loopt
of alles van één kant komt

als ik mijn eigen richting kies
kom jij me tegemoet
en als ik toch de weg verlies
wijs jij me hoe ik verder moet

 
0

congruentie

Posted by Barbara van der Dussen on Mar 14, 2015 in gedicht

(gepubliceerd op het tentamen vlakke meetkunde)

Vanuit het ongerijmde                                                            Omdat het rijmde

er was er eens een driehoek                                                   er was er eens een boekwerk
twee benen op de grond                                                         twee borden en een rug
die al haar hoogtelijnen                                                          die al haar eigen vellen
middels punt S verbond                                                          vernaaid zag, heen en terug

haar moeder was een passer,                                                  haar moeder was een vulpen
haar pa een liniaal                                                                  haar pa dat was de taal
ook had ze nog een zusje                                                       en al haar broers en zussen
al in dit vreemd’ verhaal                                                          heetten roman, dictaat, verhaal

en middels congruentie                                                           en middels congruentie
kan nu worden gezegd                                                            kan nu worden gezegd
eerst hoek, dan zijde, hoek                                                     elk boek met zoveel bladzijden
het is haar zusje ECHT!                                                            Dat is familie. ECHT!

 
0

kerstgedachten

Posted by Barbara van der Dussen on Dec 21, 2014 in zomaarwat
Op de dag dat bij ons de kerstboom geïnstalleerd wordt, wordt er in dit huis het meest gevloekt van het hele jaar.
Van de twee grootste ergernissen is de boom rechtop krijgen de eerste.
Ik heb het dan in het bijzonder over de boom zonder kluit. Een boom zonder kluit dient geplaatst te worden in een standaard die met behulp van wiggetjes de boom enigszins rechtop dienen te houden.
In mijn geval zijn er altijd één of meerdere wiggetjes weg, waardoor ik het moet doen met wasknijpers, stukjes roerstokjes, plinten en latjes. En elk jaar moet ik deze verzameling weer opnieuw aanleggen.
Op de grond liggen dan niet alleen alle afgezaagde onderste takken, maar ook een zaag, hamer, zaagsel, en de eerder genoemde stukjes hout.
Met verhit hoofd ben ik dan in de kamer bezig de boom beurtelings in de staander te proppen en deze geërgerd met een rotsmak weer op de grond te gooien.
De meeste huisgenoten zijn dan al vrijwillig naar boven geslopen, op een  hond en twee katten na, die ofwel speels de boomtop in de gaten houden, ofwel op hun hoede onder de tafel schuilen.
Hulp van buitenaf wordt consequent geweigerd, of aangenomen waarbij ik mezelf terugtrek om niet agressief de boom uit handen van de behoedzame, behulpzame vredestichtende medebewoner te rukken.
Maar… aangezien deze jaarlijks terugkerende onderneming altijd nog een boom heeft opgeleverd die maximaal 7 graden uit het lood staat, heb ik nog nooit een kerst zonder boom gevierd.
Als deze eerste krachtsinspanning uiteindelijk geleverd is, kom ik bij de tweede ergernis.
De lampjes.
Elk jaar sneuvelen er weer meer meters in de slierten van licht. Dit jaar heb ik de moed gehad om de twee lichtslierten voor in de bomen buiten HE-LE-MAAL te controleren volgens een vooropgezet systeem.
Alle lampjes die het niet deden heb ik uit de slang gehaald, ze één voor één geprobeerd op een plek waar zichtbaar was of ze het deden, waarna ik de kapotte lampjes heb weggegooid en de goede gezet heb op de stukken (per tien, want ze zijn serieel geplaatst) waar ze het zouden moeten doen.

Na een uur prutsen kwam ik tot de conclusie dat ik op geen van de systemen er een tiental aan heb weten toe te voegen, en heb ik twee lichtslangen zonder pardon in de container gegooid.

 
0

glaasje water met storm?

Posted by Barbara van der Dussen on Dec 20, 2010 in hart-zeer

Aesculaap

Het begon vrijdagmiddag, toen Annemijn haar mobieltje ACHTER ons gasfornuis liet vallen, in een gezamenlijke zoektocht naar de verdwenen kaasschaaf. Toen MOEST ik de boel wel van zijn plek halen en schoonmaken onder het linker aanrechtblad…

Ik ben druk in de weer geweest met het weggooien van potjes met verlopen datum en alles uit te soppen, toen ik ineens mijn hart voelde overslaan; 1 van de 4 slagen miste ik gewoon! Meteen gestopt en gaan zitten en tegen lennert en Annemijn gezegd. Ik vond het toen alleen nog maar vreemd, maar de chirurg had natuurlijk gezegd dat ik de eerste tijd na de ablatie meer last van overslagen zou gaan hebben. Wel vreemd dat dat pas 4 week na die ingreep was, maar goed.

Het bleef alleen aanhouden. Meer dan een uur! Ik werd er doodmoe van en werd er kortademig van en kon met moeite praten.

Toen zakte het af, en we zijn gewoon met de familie uit eten geweest, ik heb niets meer gemerkt!

De volgende dag stond ik te koken (hachee met rooie kool en een kwarktaart voor mijn oma) toen ik het ineens weer kreeg! (Zou ik allergisch voor de keuken zijn?)

Ik heb Johan gevraagd of hij het af kon maken, want ik moest op de bank. Ik sloeg weer  1 op de 4 hartslagen over.

Dit is een paar uur zo doorgegaan, ik werd er nogmaals doodmoe van.

Die nacht van zaterdag op zondag heb ik slecht geslapen door de hartoverslagen, en ik ben ’s ochtends stikchagrijnig opgestaan omdat ik zo’n last had. Ook meende ik weer te hebben gevoeld dat ik dat rammelen (boezemfibrileren?) weer voelde, waarvoor ik toch was geholpen? Ik zag mezelf al weer in het ziekenhuis met diezelfde rotbehandeling liggen…

Na wat getwijfel heb ik toch de huisartsenpost maar gebeld, en uitgelegd. Normaal word je teruggebeld, maar ik werd doorverbonden.

Ik kreeg een deskundige aan de telefoon die mij met spoed een dokter zou sturen. Ik schrok en zei “is het zo ernstig?” toen zei ze; “niet met lichten en sirenes hoor”.

Ik ben me kapot geschrokken en we hebben drie kwartier op de bank zitten wachten. Toen belde de huisarts zelf op. Ze zat in Delfzijl en had daar nog twee visites en vond zelf dat het verhaal niet zo ernstig klonk dat ze die moest onderbreken om naar mij toe te komen. Goed, dat klonk al beter.

Ruim twee-en-een-half uur later kwam ze. Een aardig mens, maar mijn hartkloppingen waren net wat afgezwakt. Voor het eerst die dag! Ze heeft dus niets kunnen vaststellen. Ze overlegde met ons, wat ik wilde, ik moest eigenlijk wel even gezien worden. Nou, zij bellen met het UMCG en dan is het protocollair dat ik met de ambulance moest. MET zwaailichten.

politie65

Ik ben snel wat gaan inpakken, omdat de kans wel groot was dat ik een nacht zou moeten blijven.

Ik heb  snel mijn moeder en Mir kunnen bellen, toen ik Aafke belde stonden ze al met lichten voor de deur.

Het waren erg aardige broeders, die mij niets lieten bepalen “ik ben de baas”. Ik heb me overgegeven en ben bij de voordeur (buiten) op de brancard gestapt (terwijl de buurman van no 3 bij ons binnen was en de buurman van no 5 voor het raam stond; ik heb even naar hem gezwaaid). De buurman van no 9 kwam Johan succes wensen toen hij wegging) en liet me over de ijsvlaktes de ambulance inrijden.

Eigenlijk was ik toen al een stuk geruster, omdat ik in goede handen was. Ik werd meteen aan de monitor gekoppeld en kreeg een infuus, een zuurstofmeter aan mijn vinger en een bloeddrukmeter om mijn arm. De papieren werden ingevuld en pas toen dat allemaal gebeurd was gingen we rijden. Johan achter ons aan (met grote schrik weer).

Ik had minder last dan ’s middags, maar moest aangeven wanneer ik iets voelde. Ik gaf ze aan en de man keek mee op de monitor en  was verbaasd dat ik ze allemaal voelde. Ik heb kennelijk erg “last” van die overslagen, waar andere mensen ze niet eens voelen. Ik had ze de hele weg zo 1 in de 20 slagen. Gepraat met de man, en hij wilde me toch aanraden om professioneel met iemand te gaan praten. Geen therapie, maar praten. Omdat ik wel erg veel heb meegemaakt de laatste tijd.

Ik heb de hele weg liggen schudden. Eerst van de koud, maar later toch gewoon van de spanning.

Rietze_VW_Ambulance_(1)Ik werd de eerste hulp ingereden, en toen ik achter een gordijntje verdween en op een ander bed moest overstappen kwam Johan al binnen.

Ik werd aangekoppeld, er werden 5 buizen bloed afgenomen en de cardioloog kwam kijken. Hij heeft het hele verhaal ook weer aangehoord en de papieren van mijn eigen cardioloog erbij gehad, en heeft me onderzocht. Hij is een paar keer bij ons geweest, en uiteindelijk is zijn conclusie geweest; de ablabie is geslaagd. Die was namelijk enkel voor het wegbranden van een elektrisch geleideweggetje dat zorgde voor de hartslagen van 180-230 per minuut!

Het heeft NIETS met het boezemfibrileren te maken. Sterker nog, de laatste keer dat hij langskwam wilde hij weten wie me daarover verteld had, want het staat nergens in de papieren. Ik heb het gehoord op de afdeling waar ik lag (weet niet meer van wie) maar ik moet de term maar niet meer noemen, omdat hij het ook niet heeft kunnen bewijzen. Als ik het woord “boezemfibrileren” noem als ik me niet lekker voel, dan behandelen ze me toch anders dan dat ik behandeld dien te worden!

Hij kon duidelijk aan de EEG (twee meter papier; er werden inderdaad 3 overslagen gevangen die om de 4 slagen waren!)) en de monitor zien dat het overslagen waren die vanuit de kamers kwamen. Vooralsnog niet vanuit de boezems. (ik heb al weer een heleboel vragen voor mijn eigen cardioloog).

En die overslagen zijn gewoon de “normale” overslagen die ik al mijn hele leven heb. Waarom ik er nu dan ineens zo veel heb is een raadsel, het kan getriggerd worden door koffie (elk mens heeft een paar overslagen direct na een kop koffie) of alcohol. En dat glas wijn van mij; ik moet er volgens hem misschien weer aan wennen… Het mag dus wel gewoon.

medicijnenHij raadde me de bètablokkers die ik had aan. Ik heb gezegd dat ik daar niet zo lekker op reageerde, omdat ik er moe en lam en zo van werd, dus nu heb ik iets anders, dat vergelijkbaar werkt. Maar als ze niet bevallen mag ik ze zo weer laten staan, omdat ik het niet “nodig” heb! Het is alleen erg vervelend die overslagen. Hij vertelde dat er mensen zijn die er HONDERDDUIZEND per dag hebben! Om de slag! En dat kan dan inderdaad wel schadelijk zij voor je hart. De cardioloog Zei dat het bij mij goed afliep; een storm in een glas water….

De bloeduitslagen waren kennelijk ook allemaal goed, en ik mocht weer naar huis.

<zucht>

Ik heb vannacht veel beter geslapen dan gisternacht, ondanks dat ik nog “gewoon” last heb! Nu weer iets meer dan vanochtend, ik heb net mijn poeders en pillen genomen. Wel lastig dat ik deze pillen eerst 3 maal daags moet nemen, maar ik wil het wel zeker proberen!

 
0

hart-zeer

Posted by Barbara van der Dussen on Nov 21, 2010 in hart-zeer

m5110025

Klaarmaken

Rond twee uur werd ik in mijn blauwe operatiehemd met bed en al de afdeling afgerold, met valium in mijn lijf, en via allemaal sluipgangetjes naar de afdeling hartkatheterisatie gebracht.

Ik was met het aantrekken van het hemd bloednerveus ineens, wat ik daarvoor niet had, omdat je op een afdeling ligt met een heleboel (oude) patiënten met open hart operaties, nieuwe kleppen en weetik wat voor ernstigs nog meer. Bovendien ben je de hele dag bezig met dat hart (en controles), dat is beter dan thuis onzeker zitten te wachten.

Ik werd in een halletje gelegd omdat ze me wat vroeg gebracht hadden. Dat begon gezellig. Uit de kamer naast mij kwam de patiënt die voor mij was geweest, die gezellig naast mij gezet werd, en die me al kletsend veel sterkte wenste. Dat was een goed teken. De man had VEEL meer tijd in beslag genomen dan verwacht, waardoor ik banger was geworden dat mijn behandeling ook langer zou gaan duren, maar dit klonk goed; een vrolijke (ook niet zo oude) man die net de behandeling achter de rug had.

Het personeel was gezellig de kamer voor mij aan het klaarmaken en meldde dat ook, omdat ik te vroeg was, en het klonk allemaal erg gezellig en vrolijk. Ze hadden het nog over het team, dat het liever een vast team was, en ik sloot me daar veiligheidshalve bij aan.

De patiënt voor mij werd weggebracht en ik mocht de kamer in, en moest op het operatiebed kruipen. Dat was een stuk harder dan mijn eigen bedje, en ik heb meteen gezegd dat ik erg bang was voor het stilliggen, maar ook voor mijn rug, die me opspeelt zo gauw ik plat op mijn rug moest liggen.

Ik kreeg een warme deken opgerold onder de knieën en dat was lekker. Verder hebben ze beide liezen gedesinfecteerd met fluorescerend roze vloeistof (ze zeiden erbij dat ze waarschijnlijk toch alleen de rechter gingen aanprikken maar dit was voor de zekerheid), en een schaamlapje van papier aangebracht. Links van mij hing een enorm beeldscherm, van wel anderhalve meter, er was een ring om mij heen waarmee volgens mij de nieuwste 3Dscans gemaakt konden worden (en waar de chirurg (pittige vrouw) nog niet zo blij mee was). Verder nog twee röntgenapparaten voor op mijn borst, en aan mijn voeteneind enkele ramen (ongetwijfeld tegen de straling bestand) waarachter 2 mensen zaten. Bij mij in de kamer de chirurg rechts van mij, een aardige vrouw die me gerust moest stellen en een man die dat ook deed.

Ik kreeg overal plakkers voor de ECG’s en ook twee peddles van aluminiumfolie-stickers om eventueel te kunnen defibrileren. De ene op mijn linkerschouderblad en de ander rond mijn rechtersleutelbeen. Dat vond ik eng, maar ik was nog steeds vrolijk en ging er met goed gevoel in. Over mijn lichaam kwam een heerlijk warme deken. Alleen mijn linkervoet stak uit, en die heeft nog uren als een ijsklompje aangevoeld.

Ik heb nog de vraag gesteld hoe ze toch een plek in een almaar pulserend hart vol bloed konden markeren om dat later stuk te kunnen branden. Het antwoord van de chirurg was; welk beroep oefent u zelf uit? Op mijn antwoord “bouwkundige” zei zij enkel; “dat dacht ik al; een technisch beroep.”

Geen antwoord dus. Ik vroeg ook nog of ze door een ader of slagader gingen. Het antwoord was EERST door een ader proberen.

Het was gezellig, en er werkte iemand niet mee, dus de chirurg zei nog “schiet eens op, mevrouw wil hier vast zo snel mogelijk weer vandaan!” waarop ik eerst volmondig ja zei, maar toen mijn antwoord nuanceerde met “ik heb eigenlijk liever dat het goed gebeurt”.

hart_links

Aanboren

Ze begonnen met een aantal prikjes in mijn lies ter verdoving. Dat waren normale vervelende verdovingsprikjes, niet veel aan. Toen begon de chirurg met het aanboren van mijn rechter ader.

Ik kon er niets aan doen dat ik mijn rechterbeen meteen optilde, wat niet mocht. Nu moest het weer, en ik moest hem perse stilhouden. Het was een reflex geweest, dus ik heb HEEL veel moeite moeten doen dat been op de tafel gedrukt te houden. Maar dat lukte, en de naald zat erin. Dat was maar heel even vervelend geweest.

Ik was op dat punt nog steeds vol goede moed.

Toen gingen ze de “slang” inbrengen. In eerste instantie leek het naar mij been te gaan; de verkeerde kant op. Dat beaamde ik. Ik heb nog verbaasd uitgeroepen “wat voelt dat grappig!” Je voelt natuurlijk in de aderen niets, maar het eerste stukje ligt nogal onderhuids, en zit vlak onder de zenuwen. Ik voelde het eerste stukje “schuiven” en dat kietelde inwendig heel grappig.

De chirurg stopte om via de röntgen de kijken of hij de goede kant op ging (weet het antwoord niet) en toen ging ze door. Dat was een rotgevoel, en toen was er iemand nodig om mij gerust te stellen door te vragen of ik een vriend had en kinderen en honden en katten…. Blerk, een raar-rotgevoel. Toen de kabel mijn hart bereikt had, moesten ze weer even stoppen, en ik kon alleen maar uitbrengen dat het zo rot voelde, omdat ik em kon voelen zitten in mijn hart! (rechterbovenkant). Dat was raar, dat zou ik niet moeten voelen. Het duurde even dat ik zo moest blijven liggen, en toen gingen ze beginnen.

b. 1

Foute plek zoeken

Toen gingen ze beginnen. De chirurg ging telkens een plekje aanstippen en dan door middel van een elektrisch pulsje kijken of mijn hart op hol zou gaan. Ik had al verteld dat ik daar het ergst tegenop zag, omdat ik dat vreselijk had gevonden in het hotel destijds.

Wat er gebeurde was: Ze riep een coördinaat naar de mensen achter glas, dan deed ze iets, en dan maakte mijn hart al dan niet een huppeltje. Dat huppeltje werd soms een echte ritmestoornis, maar dan heel kort; zij konden het bedienen en dus ook weer laten stoppen.

Het was eerst niet vervelend, maar bij aanvang al hadden ze gezegd dat ik duizelig kon worden. Dat werd ik dan ook (ben de volgordes wat kwijt). Ik zei dat ik duizelig werd, en dat het erger werd, en ze begonnen over een lage bloedduk, en ik zei nog dat ik dat wel vaker had; een lage bloeddruk. De 1 riep tegen de ander; “ze is bekend met te lage bloeddruk” maar dat moest ik rechtzetten. Ik zei dat ik alleen maar een nette maar lage bloedddruk heb steeds (110/64 oid). Ik werd echt beroerd tijdens (volgens mij) deze procedure, en ze stopten. Vrij in het begin al, waardoor ik dacht; zul je zien dat ze het nu niet kunnen doen en dat ik terug moet komen…  L Ik werd weer niet lekker en naar later bleek is mijn bloedduk 1 keer weggevallen (dat is erg laag!). Ik vermoed rond dit punt hier. Ik kreeg het bloedheet, begon te zweten en meldde dat (niemand in mijn buurt he? Heel eenzaam!) De vrouw van het geruststellen kwam naar me toe en gaf me een nat washandje op mijn hoofd. Dat was lekker.

Ik weet niet of ze verder nog iets gedaan hebben, maar toen ging het verder.

Aanprikken, wachten op een hart-van-slag en doorzoeken. Het ophol gaan van het hart was nogmaals niet eng, alleen vervelend. Het was eigenlijk het gevoel dat ik HEEL regelmatig de laatste tijd in bed had, en dat ik altijd heb aangezien voor een aanzet-tot-van slag raken. Ik heb dus VEEL meer last gehad dan ik dacht, door de medicijnen heen zelfs!

Afijn, het duurde niet eens zo heel lang dat ze het gevonden hadden.

Tijdens de behandeling vroeg de chirurg me wel eens of het nog ging, en ik vroeg haar een keer of het nog lang moest duren. Toen zei zij; “ik heb de hele dag de tijd, en ook ik heb liever dat het goed gebeurt!”   ;-)

3.x elektrofyiologisch onderzoek

De chirurg kwam bij me staan en zei dat ik gespannen was als een veer. Dat had ik zelf al geconstateerd; ik lag de schudden en had ongecontroleerde schokbewegingen van de stress. Ze zei dus dat ik iets kalmerends in mijn infuus zou krijgen. Ik heb nog gezegd dat ik al wel valium had gehad (je weet niet wat die doktoren weten he?  ;-)   ) en ik dacht; “welk infuus? Ze hebben me niet aangeprikt”. DOMDOMDOM, ik lag in mijn lies open, een rechtstreekse verbinding met mijn hart!  ;-)

De chirurg begon dwingend op me in te praten. Ik moest HEEL goed naar haar luisteren. Wat ze hadden gezien was een extra geleidend weggetje (van rechterboezem naar rechterkamer) dat naar mijn AV-knoop leidde. Dat moest onderbroken worden, want dat zorgde voor de ritmestoornissen. Maar… LUISTER NAAR ME, KIJK ME AAN! (riep ze er steeds doorheen, ik was wat suf toen al) het was niet de bedoeling om te dicht in de buurt van de AV-knoop te komen, want dan was de geleiding van mijn hart stuk, en moest ik een pace-maker. Ik vroeg of het risico voor mij nu al verhoogd was op deze pace-maker, en dat was niet zo zei ze.

Ze vertelde nog dat ze zo weinig mogelijk zouden gaan doen, aangezien ze liever niet te veel wegbrandde. Ze zou op het elektrische weggetje zo ver mogelijk van de AV-knoop af beginnen en dan het hele weggetje richting AV-knoop wegbranden tot het voldoende was, en niet te dicht bij die knoop komen.

Ik moest nogmaals HEEL goed luisteren, het was in het allergrootste belang dat ik straks stil ging liggen. HELEMAAL stil. Ik mocht alleen maar gelijkmatig ademen. Ik moest (en dat herhaalde ze allemaal enkele keren) NIET antwoorden op vragen, moest me maar gewoon onbeschoft gedragen, en als ik pijn voelde moest ik mijn ogen dichtknijpen, dat konden ze dan zien op de camera, en dan zouden ze stoppen. Ze wist zelf wel welke plekken pijn zouden doen. Ik heb voor mezelf hardop herhaald wat ik moest doen, en ze leek tevreden. Rustig doorademen, geen beweging, en niet praten. “want”, zei ze, “als jij beweegt dan brand ik verkeerd”. Ze legde nog uit dat zij elke keer “start” zou zeggen. Op dat moment hoorde ik een piep en pas als zij “stop” zei zou de piep en dus het branden stoppen. De sessies zouden zo’n 60 seconden aanhouden.

Brrrrrrrrr

Er moest een slang uit mijn hart, en eentje worden aangebracht. Dat laatste zou tien tellen duren, en ze ging hardop tellen. Het was een rotgevoel, maar ze was er al bij zes. Ik vermoed dat het brandapparaat wat dikker was dan de andere spaghetti-slierten.

Iedereen ging weer achter glas geloof ik, en ik was alleen met de vrouw die mijn hart kapot kon branden.

Ik was al doezelig aan het worden van de extra kalmerende middelen (roesje?) en ik mocht eraan toegeven. Ook toen ik vroeg of ik in slaap mocht vallen mocht dat.

hart 3

Branden

Het begon en ik vond dit ENG. Maar gelukkig waren de piep-periodes veel korter dan 60 seconden. Ze heeft een keer of 20-25 gebrand, en er waren 2-3 lange keren, en de rest varieerde van 5 seconden tot 20? Ik heb GEEN idee. Het was super-eng, omdat ik zo bang was dieper te ademen. Ik had zo het gevoel dat ik ging hyperventileren… Ik lag naar een richel in het plafond te kijken en probeerde heel erg gelijkmatig te ademen. Zo gauw zij “stop” had gezegd kwam er al weer een “start” dus ik durfde ook tussendoor niet te zuchten. Ik vermoed dat de controlekamer het brandapparaat bediende, en dat daarvoor de commando’s nodig waren. Soms werd er overlegd over de coördinaten, net als ze al hadden gedaan in het zoekonderdeel. Dan hoorde ik uit speakers iemand met haar debatteren over de A16 en de G7. Ik vermoed dat het hart voor hen onderverdeeld was in sectoren, en dat ze op die manier konden “markeren”.

Het engst was dat ze enkele keren paniekerig “stop!” riep, waardoor ik steeds dacht dat ze nu te ver was gegaan, en dwars door mijn hart had gebrand (dat risico bestond echt he?). Vreselijk om te horen…

Het duurde HEEL lang, maar vanuit de controlekamer hoorde ik wel kreten als “het gaat goed” ofzo. Ik denk tegen mij, maar ik mocht niet reageren. Ik heb een keer of 4-5 mijn ogen dichtgeknepen van de pijn, en in totaal voelde een keer of 10 als pijn. Een heel vreemde gewaarwording, en vooral eng. Ik was erg bang in paniek te zullen raken.

Ze controleerden ondertussen een aantal keer met de röntgen (heb HEEL veel gehad denk ik, want ook in de zoek-periode moesten de mensen achter glas gaan staan) en op een gegeven moment stopten ze.

De chirurg kwam weer naar me toe (ik was half slaperig, doezelig, DOODMOE en kapot) en vertelde dat ze nu gingen testen of het al genoeg was geweest. Dat zou 15 minuten duren, en dan brachten ze mijn hart in een steeds hoger ritme.

figuur ii.2-5_300x300

Testen

Iedereen ging gezellig in de controlekamer zitten (ik kon e soms horen babbelen) en via het infuus kreeg ik een hart-opjaag-middel. Mijn hartslag ging al vrij snel omhoog, maar ik merkte tot mijn grote ergernis een overslag.

En nog een, en nog een. Ik begon te balen, omdat ik vermoedde dat het dus nog niet genoeg zou zijn geweest. En ondertussen joeg mijn hart steeds sneller. Toen ontdekte ik dat er een seconde na  elke overslag er een piepje ging vanuit de controlekamer. En dat er in dat overslaan ook een ritme zat!

Na wat voor mij een half kwartier leek, kwam de man naar me toe, om mijn hart via het infuus nog eens sneller te laten gaan. Inmiddels was het al ZO hoog, dat ik moeilijker ging praten. Ik vroeg hem of we al op de helft van het kwartier waren, hij wist niet welk kwartier. Ik zei dat “mevrouw” gezegd had dat het een kwartier zou duren, maar hij vertelde me dat ik maar moest rekenen op eerder een half uur.

<zucht>

Ik vroeg of zij die overslagen deden, en dat was gelukkig wel het geval! Om de 8 hartslagen zorgden zij ervoor dat het 1 keer oversloeg! Dus dat deed ik niet! Het ging hartstikke goed zei hij.

Het infuus ging omhoog en mijn hart ging nog sneller. Ik had de neiging om flauw te vallen, en voelde me echt beroerd. Het was ongeveer weer net als in het hotel in Duitsland, en ik vind het jammer dat ik achteraf niet heb gevraagd tot hoe snel ze het hebben opgejaagd.

De man kwam weer naar me toe en het infuus ging nog hoger. Toen kon ik echt amper nog kon praten. Als hij vroeg of het nog ging, en ik moest eerst in- en uitademen om dan een “ja” eruit te kunnen zuchten. Net als in het hotel. Ik vermoed dat de hartslag RUIM boven de 200 is uitgekomen.

Ondertussen had ik het niet meer, en ik voelde dat ik ofwel flauw zou vallen of in slaap. Een van beide gebeurde, en ik werd (tellen later?) wakker, en merkte dat mijn hart weer normaal was. Zouden ze dat ook middels het infuus geregeld hebben?

De functie van het hartIk werd vrij snel helder (ook via het infuus?) en ik werd door iedereen gefeliciteerd. Het was erg goed gegaan, en de aardige man zei dat hij met vette letters in het rapport zou zetten “ablatie geslaagd”. Daarbij had ik het ook erg goed gedaan.  ;-)

Ik was ZO opgelucht he?

De chirurg kwam bij mijn gezicht en vertelde dat het goed was gegaan. Dat ze het minimale gedaan hadden en dat het voldoende leek te zijn. Ik had nu litteken weefsel in mijn hart, en er bestond een kans dat dat weer terug zou groeien, maar, voegde ze er luchtig aan toe “dan zien we u hier gewoon weer”. Voor nu zag het er geweldig goed uit. Ook zij feliciteerde me. En ik heb haar eeuwig bedankt en zo. Ik moest maar een weekje thuisblijven, en rustig aan doen. Mijn hart had een marathon gelopen, ook al had mijn lichaam daar niets van gemerkt. (dat waren MIJN woorden na Duitsland!!!!)

Verder zal ik nog lange tijd erg moe zijn, en een half jaar (geloof ik dat ze zei?) last hebben van hartoverslagen. Over drie maand moet ik weer bij de cardioloog zijn, en dan hoor ik wel meer, en krijg antwoord op de vragen die ik nu al heb!

Dat mijn linkervoet geen bloed meer bevatte gaf niet, ik heb em ‘s nachts weer warm gekregen (echt!). De chirurg haalde de kabels eruit door mij heel diep te laten zuchten ofzo, dat was zo gepiept. Toen heeft ze een tijd op mijn lies geleund met haar halve gewicht, en toen hebben ze een knol van een drukverband aangebracht. Ik kreeg het ZO koud dat ik nog wat warme dekens over me heen kreeg en in mijn eigen bedje mocht schuiven zonder mijn hoofd op te tillen en mijn rechterbeen te bewegen (de eerste 3 uur). Ik lag in mijn eigen bed en werd weer naar het halletje gerold. Iedereen blij en vrolijk en feliciteren en zo, en toen ze maar 2 seconden van mijn bed waren begon ik te janken. Iemand schrok en kwam naar me toe, heel lief, met papieren zakdoekjes. Ze vroeg was er was en ik zei dat ik vermoedelijk nog erger gespannen was geweest dan ik zelf al dacht. De aardige man kwam erbij en ik wilde stoppen met janken. Is gelukt. Hij probeerde me af te leiden en las op wat hij daadwerkelijk in zijn verslag had geschreven, en dat de behandeling ook kort (5-6 kwartier) geduurd had, en dat het echt zo ontzettend goed gegaan was.

Toen had ik nog een vraag. Ik zei “als een hart nu zo (handen uit elkaar; een enorme schnitzel aanwijzend) groot is, hoe groot zijn dan de littekens? Puntjes?”

Hij corrigeerde me eerst, en zei dat ik het hart van een varken aanwees. Ik zei snugger; “die zijn toch inwisselbaar?” Ja, maar die geven vaak problemen doordat ze te groot zijn en bij mensen organen wegduwen. Hij balde zijn (grote) vuist en zei dat een hart die grootte had. De littekens waren zo groot als het oppervlak van zijn (best wel dikke) pink. Daar schrok ik wel van; dan is er een behoorlijk deel van mijn hart nu litteken weefsel!

Maar goed, het huilen stopte, ik werd al snel naar de afdeling gerold, waar ik ondanks alle bezoek (niet voor mij) een uur heel diep heb geslapen (nadat ik iedereen een geruststellend smsje gestuurd had).

Ik merkte nog wel dat ik niet moest gaan nadenken over dat ze in mijn hart hadden zitten wroeten, want dan voelde ik de tranen al weer opkomen.

Na 3 uur mocht ik mijn hoofd weer optillen en iets rechtop zitten (ook om te eten, ik was nog nuchter en het was al half zes?). Rond tien uur ging het drukverband eraf, en ik bleek nog 2 druppeltjes gebloed te hebben, terwijl er op de operatietafel een flinke plas had gelegen. Het sneetje (twee; omdat ik de eerste keer bewoog???) is hoogstens 2 mm breed en ziet er prachtig uit! Niet eens een blauwe plek eromheen, wat aangeeft dat de chirurg het goed heeft afgekneld met haar gewicht.

Mijn hartslag was steeds keurig regelmatig, wat niet het geval was geweest VOOR de behandeling; dan moesten de verpleegsters steeds een tijdje puzzelen om te kijken wat ze op zouden schrijven…

Het voelt alleen nog een beetje als een blauwe plek, wat prettig is, want dan voel ik echt dat ik wat mankeer. De eerste dag (en gister nog een beetje) had ik een “beurs” hart. Alsof het gekneusd was, wat misschien ook wel zo was.

Ik blijf het idee vreselijk eng vinden, dat ze in mijn hart hebben zitten branden. Ik heb nu wel antistolling, omdat er tijdens het branden stolseltjes hebben kunnen ontstaan, die moet ik 6 week blijven slikken. De bètablokkers ben ik van af!  J Wat me toch ook geraakt heeft is dat ik veel meer last heb gehad dan ik eigenlijk dacht! Ik had zo vaak ’s avonds in bed dat rare gerammel met twee ritmes door elkaar, maar dat WAS al dat boezemfibrileren blijkt nu! Dwars door het gebruik van de bètablokkers heen.

Ik ben OPGELUCHT!!!!!! En hoop dat het voor de rest van mijn leven gerepareerd is!

hart 4

 
0

ogen open, ogen dicht

Posted by Barbara van der Dussen on Jun 26, 2009 in gedicht

Zuchtend staar ik voor me uit
de pen in mijn mond
de koffie haast koud.

Het papier is leeg
mijn nagels op
de plantjes moeten water.

Krampachtig knijp ik mijn ogen dicht
om de grijze klei
het vlakke land.

Haast kale bomen,
schapen dik gekleed
een lucht zonder kleur.

De blik weer naar buiten
een meeuw zoeft links-rechts
de stenen zijn nat.

Mijn uitzicht wordt inzicht:
ik blijf wel binnen.
het papier is al vol.

 
0

slaap

Posted by Barbara van der Dussen on Jun 26, 2009 in gedicht

Het is al laat
het boek  gaat dicht
het licht dat is al uit
de regendruppels tikken
hard-zacht tegen de ruit

maar met mijn ogen dicht
zie ik maar steeds de jouwe
hoe lief je naar me kijkt
je zachte trotse lach
brengt onrust in mijn lijf

het duizelt me
de slaap is weg
mijn hart slaat hoog en hard
mijn vingertoppen tintelen
mijn lichaam is verward

een warm lijf
in een koud bed
ik kruip weg hier op mijn helft
de nacht brengt doodse stilte
maar nog niet in mij zelf

ik moet het doen
met beelden
verankerd in mijn hoofd
met bloed dat door mijn lichaam raast
en mij toch nog verdooft

en in mijn droom
je zachte lijf
een zoen met ademnood
dan schuil ik in je warmte
en wens dat ik daar blijf

Copyright © 2016 Barbara van der Dussen All rights reserved.
Desk Mess Mirrored v1.0.7 theme from BuyNowShop.com.

Howdy, Barbara van der Dussen

Log in

Lost your password?